„Nie hejtuję – nie dołuję!” – uczniowie klas 4–6 uczą się, jak przeciwdziałać cyberprzemocy

Internet to miejsce, w którym możemy się uczyć, rozwijać zainteresowania i utrzymywać kontakty z innymi. Niestety, bywa również przestrzenią, w której pojawiają się hejt, złośliwe komentarze i krzywdzące wiadomości. Jak rozpoznać cyberprzemoc? Jak reagować, gdy ktoś staje się jej ofiarą? I co każdy z nas może zrobić, aby w sieci było bezpieczniej?

Na te ważne pytania szukali odpowiedzi uczniowie klas 4–6 naszej szkoły podczas zajęć „Nie hejtuję – nie dołuję. Cyberprzemoc (kl. 4–6 SP)”, zorganizowanych przez NASK pod patronatem Ministerstwa Cyfryzacji.

Czym jest hejt i dlaczego tak bardzo rani?

Podczas lekcji uczniowie rozmawiali o cyberprzemocy, czyli krzywdzących zachowaniach podejmowanych z wykorzystaniem internetu i urządzeń elektronicznych. Szczególną uwagę poświęcono hejtowi, który może przybierać formę obraźliwych komentarzy, wyśmiewania, ośmieszających zdjęć czy przykrych wiadomości wysyłanych za pośrednictwem komunikatorów i mediów społecznościowych.

Uczestnicy zajęć mogli zastanowić się, jak wielką moc mają słowa – również te zapisane na ekranie telefonu. To, co dla jednej osoby może wydawać się niewinnym żartem, dla drugiej może być źródłem smutku, wstydu, lęku i poczucia osamotnienia.

W sieci, tak samo jak w prawdziwym życiu, po drugiej stronie ekranu zawsze jest człowiek, który ma uczucia.

Nie pozostawaj obojętny – reaguj!

Ważnym tematem spotkania było rozpoznawanie cyberprzemocy oraz zrozumienie, dlaczego tak istotna jest szybka reakcja. Krzywdzące treści mogą być udostępniane wielu osobom, a raz opublikowany materiał bywa trudny do usunięcia. Dlatego nie warto czekać, aż problem sam zniknie.

Uczniowie poznawali zasady bezpiecznego i odpowiedzialnego zachowania w internecie. Warto pamiętać, że w sytuacji cyberprzemocy można:

• nie odpowiadać hejtem na hejt i nie nakręcać spirali agresji;
• nie lajkować ani nie udostępniać krzywdzących treści;
• zachować dowody, na przykład zrzuty ekranu, jeśli jest to bezpieczne;
• zablokować sprawcę i zgłosić obraźliwe materiały administratorowi serwisu;
• poprosić o pomoc zaufaną osobę dorosłą, rodzica, nauczyciela lub pedagoga szkolnego.

Proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości. To odważny i odpowiedzialny krok, który może przerwać krzywdzenie.

Każdy może być częścią rozwiązania

Cyberprzemoc dotyka nie tylko osoby, która doświadcza hejtu, i tej, która go stosuje. Ważną rolę odgrywają również świadkowie – osoby, które widzą obraźliwe komentarze lub wiedzą, że ktoś jest krzywdzony.

Czasem wystarczy nie podawać dalej raniącej wiadomości, wesprzeć osobę, której ktoś dokucza, albo powiedzieć o sytuacji dorosłemu. Życzliwa wiadomość, rozmowa czy zwykłe „Jestem po twojej stronie” mogą sprawić, że osoba doświadczająca przemocy nie będzie czuła się samotna.

Nie musimy być biernymi obserwatorami. Każdy z nas może pomóc zatrzymać hejt!

Szacunek zaczyna się od nas

Lekcja „Nie hejtuję – nie dołuję” była okazją do refleksji nad tym, jak nasze zachowanie wpływa na innych – zarówno w klasie, jak i w świecie online. Uczyła, że odpowiedzialność za atmosferę w internecie spoczywa na wszystkich użytkownikach, a kultura wypowiedzi i empatia mają znaczenie także wtedy, gdy nie widzimy osoby, do której piszemy.

Warto pamiętać o prostej zasadzie: zanim coś opublikujemy lub wyślemy, zastanówmy się, czy nasze słowa nie sprawią komuś przykrości. Internet może być miejscem przyjaznym, jeśli będziemy korzystać z niego z rozwagą i szacunkiem.

Razem przeciwko hejtowi!

Udział w zajęciach przypomniał uczniom, że bezpieczeństwo w sieci zaczyna się od codziennych wyborów każdego z nas. Nie trzeba robić wielkich rzeczy, aby mieć realny wpływ na innych – czasem wystarczy nie dołączać do grupy wyśmiewającej kolegę lub koleżankę, zareagować na krzywdę i okazać wsparcie.

Niech hasło „Nie hejtuję – nie dołuję!” będzie nie tylko tytułem lekcji, ale również zasadą, którą będziemy kierować się każdego dnia – w internecie i poza nim. Bo szkoła wolna od hejtu to miejsce, w którym każdy może czuć się bezpiecznie, być sobą i liczyć na życzliwość innych.