Edziennik Librus

Poczta e-mail

 
 

Zakładka psychologa i logopedy

Zachęcamy dzieci do korzystania z pomocy psychologa szkolnego w sytuacjach problemowych.

PSYCHOLOG  SZKOLNY

 Zwróć się do psychologa szkolnego gdy:

  • Czujesz, że nikt Cię nie rozumie, jesteś samotny.
  • Nie potrafisz porozumieć się z nauczycielem.
  • Masz problemy rodzinne.
  • Nie potrafisz się porozumieć z kolegami/ koleżankami.
  • Chcesz podzielić się swoją radością, sukcesem.
  • Chciałbyś pomóc innym, nie wiesz w jaki sposób.
  • Masz ciekawe pomysły, którymi chcesz się podzielić.

  Możesz przyjść z każdą sprawą, z którą nie potrafisz sobie poradzić.

Nie chcą ze mną się kolegować

Mam problem w relacjach. W mojej klasie nikt nie chce się ze mną kolegować. Gdy proponuje jakieś wspólne wyjście to nikt nie chce mi towarzyszyć. Moje koleżanki twierdzą, że są już czymś zajęte i nie mogą. Ja myślę, że nie chcą wyjść ze mną. Gdy przychodzi nam wspólnie pracować, to ja zawsze zostaję bez pary. Jak trzeba pomóc w matematyce to wtedy jedna lub dwie koleżanki sobie o mnie przypominają … jest mi źle z tym. Coraz częściej myślę o zmianie szkoły. ” Misia

Droga Misiu, z tego co piszesz można wnioskować, że przeżywasz naturalne dla takiej sytuacji uczucia jak smutek, złość, bezradność i trudność w zrozumieniu przyczyn zachowań koleżanek w Twojej klasie. Są to uczucia, które pokazują Ci, że coś w zachowaniu innych osób jest dla Ciebie nieprzyjemne. I to jest ok, uczucia są nam potrzebne, pomagają w orientacji w sytuacji, czasem jednak przejmują kontrolę nad naszym postępowaniem. Pamiętaj, że nie ma złych ani dobrych emocji.

Jednakże często po zaakceptowaniu tych emocji, do czego Cię zachęcam, warto przyjrzeć się temu jak sytuacja się ma od strony faktów. Przecież Twoje koleżanki rzeczywiście mogą być już zajęte popołudniami i może być im trudno zrezygnować z tych zajęć. Tym bardziej, że zajęcia te wiążą się z ponoszeniem kosztów finansowych i organizacyjnych ze strony rodziców. Warto również się upewnić czy na pewno wszystkie Twoje koleżanki z klasy są zajęte wszystkimi popołudniami ? Może dobrze by było również porozmawiać o wspólnym czasie w okresie ferii lub umówić się z dużym wyprzedzeniem ? Piszesz również, że „myślisz, że one nie chcą wyjść z Tobą”. Tego również nie wiesz, wnioskujesz to na podstawie ich nielicznych zachowań, nie znając do końca przyczyny ich zachowań. Te wnioskowanie prowadzi do negatywnych emocji, które oddalają Cię od prokoleżeńskiej aktywności, a wpychają Cię w przeżywanie trudnych emocji i nie podejmowanie w ogóle aktywności lub podejmowanie „nieprzyjemnej dla koleżanek” aktywności. Może warto zdobyć informacje pasjonują się koleżanki z klasy się i razem z nimi spróbować się zintegrować.

Proponuję byś wyszła z do koleżanek z otwartą propozycją do wszystkich koleżanek, dała im czas na przemyślenie, zaakceptowała możliwość odmowy. W drugiej kolejności proponuje Ci zmianę Twojego nastawienia do całej sprawy. Być może Twoje nastawienie i przewidywanie odmowy i niechęci ze strony koleżanek powoduje, że Twoje propozycje brzmią „nakazowo” oraz nieco „nieuprzejmie”. Tego nie wiem, warto byś również przyjrzała się swojej postawie do koleżanek. Na koniec zachęcam Cię do rozważenia również do szukania koleżanek i nowych ciekawych zajęć w szkole i poza szkołą. To pozwoli Ci zdobyć pozytywne doświadczenia w relacjach z innymi i zwiększy zakres Twoich umiejętności i zainteresowań, którymi będziesz mogła się podzielić koleżankami z klasy. To bardzo ważne dla naszego poczucia wartości by samemu lub z innymi szukać i rozwijać pasji, otwierać się na nowe osoby i zdarzenia oraz korzystać z tego co nam los podrzuca….Droga Misiu, zacznij od pierwszego i małego kroku, czyli od Samej Siebie.

Psycholog

 

Uczniowie dokuczają mi”

Koledzy i koleżanki dokuczają mi, ze względu na mój wygląd. Nie chce tu opisywać czego to dotyczy. Potrafią złośliwie komentować mój strój, mój fryzurę, cokolwiek znajdą to muszą to wykorzystać. Źle mi z tym. Traktują tak wszystkich, nie tylko mnie.” Mu

Z tego co piszesz można wnioskować, że przeżywasz smutek, złość, bezradność i trudność w obliczu takich zachowań. Nie wiem tylko jak sobie radzisz w takich sytuacjach. A w obliczu takiego traktowania wyjść jest kilka: rozmowa o problemie z rodzicami, rozmowa z wychowawcą i psychologiem, podjęcie zachowania A, B, C itp.

Proponuję również byś wyjawił/a swoim kolegom i koleżankom swoje emocje, potrzeby oraz wyraził/a prośbę o zmianę zachowania. Możesz użyć do tego modelu komunikacji bez przemocy, który składa się z 4 kroków.:

  1. Krok 1: Kiedy mówisz do mnie, że wyglądam jak…. (opisujesz czyjeś zachowanie, bez ocen),

  2. Krok 2: To czuję złość/ smutek /gniew itp. ( nazywasz odczuwaną emocję),

  3. Krok 3: Ponieważ potrzebuję: akceptacji, wsparcia, okazywania mi szacunku itp. (wyrażasz potrzebę),

  4. Krok 4: Więc proszę Cię byś tak do mnie nie mówił/ a, byś okazywał mi../ byś zaprzestał/ byś zrozumiał/ byś zrobił/ nie zrobił…(wyrażasz prośbę).

Zachęcam Cię również do skupienia swojej uwagi na koleżankach i kolegach, którzy Cię wspierają oraz potrafią być mili wobec Ciebie czy innych osób. To pozwoli Ci rozszerzyć pozytywne doświadczenia w relacjach z innymi. Twoja postawa może również wpłynąć na inne osoby, pokazując, że nie tolerujecie obraźliwych zachowań w klasie czy grupie rówieśniczej. Może reszta osób weźmie z Ciebie przykład i również zadba w ten sposób o siebie i klimat klasowy.

Drogi/ a Mu jak zawsze zachęcam do zrobienia pierwszego, małego kroku, czyli rozmowy z kimś życzliwym i zaufanym.

Psycholog

 

UZALEŻNIENIE OD KOMPUTERA I INTERNETU

Objawy uzależnienia od komputera i internetu:

  • próby kontroli i/lub ograniczania czasu spędzonego przed komputerem/w internecie
  • kłamstwa na temat czasu spędzonego przed komputerem/w internecie
  • problemy w innych dziedzinach życia (w rodzinie, pracy, szkole, życiu towarzyskim) związane z używaniem komputera/internetu
  • angażowanie się przy użyciu komputera/internetu w aktywności, których nie pochwalałaby rodzina lub bliscy
  • potrzeba wydłużania czasu spędzonego przed komputerem/ w internecie by osiągnąć pożądany poziom satysfakcji lub podniecenia
  • używanie komputera/internetu by uciec od uczuć
  • doświadczanie stanów euforycznych oraz poczucia winy w wyniku ilości czasu spędzonego przed komputerem/w internecie
  • doświadczanie niepokoju, bezsenności, rozdrażnienia, zmian nastroju, lub depresji gdy niemożliwe jest użycie komputera/internetu zgodnie z wcześniejszym planem lub gdy używanie komputera/internetu zostanie przerwane
  • bycie zaabsorbowanym kupowaniem nowych programów, akcesoriów, dodatków komputerowych
  • finansowe problemy spowodowane korzystaniem z komputera/internetu (kupowanie sprzętu, oprogramowania, i opłat za internet)
Czytaj więcej: UZALEŻNIENIE OD KOMPUTERA I INTERNETU

KILKA UWAG O WYCHOWANIU

CO ROBIĆ w rozmowie z dzieckiem:

  • uważnie wsłuchujmy się w wypowiedzi dziecka ( wyłączmy telewizor, odłóżmy gazetę )
  • nie wyśmiewajmy i nie ironizujmy ( obniża to poczucie wartości dziecka )
  • nie użalajmy się nad dzieckiem ( bardziej go to "dołuje")
  • przeprowadzajmy rozmowy bez uczucia gniewu i złości ( blokują one przyswajanie i samo-refleksję )
  • unikajmy frazesów i prawienia kazań ?
  • unikajmy skrajnie negatywnych określeń ( np. głupi, leniwa, idiota )
  • raczej chwalmy i nagradzajmy, nawet za drobiazgi ( dodaje to wiary i wzmacnia poczucie bezpieczeństwa )
  • rozładowujmy napięcia poczuciem humoru
  • nie przypominajmy zdarzeń z przeszłości.
Czytaj więcej: kilka uwag o wychowaniu

RADY DLA RODZICÓW

1.  Od wczesnych lat dawajcie dziecku wszystko, czego tylko pragnie.

2.   Śmiejcie się z jego nieprzyzwoitych i grubiańskich słów. Będzie się uważać za mądre i dowcipne.

3.   Odgradzajcie je od wszelkich wpływów religijnych. Żadnej wzmianki o Bogu. Gdy dorośnie, samo wybierze sobie religię i światopogląd.

4.   Nie mówcie dziecku, że źle postępuje. Nigdy! Biedactwo gotowe nabawić się kompleksu winy.

5.   Konsekwentnie róbcie wszystko za dziecko - gdy porozrzuca dookoła siebie rzeczy, sami podnieście i połóżcie na swoim miejscu. W ten sposób nabierze przekonania, że odpowiedzialność za to, co robi, spoczywa na otoczeniu.

6.   Pozwalajcie dziecku wszystko czytać, wszystko oglądać w telewizji, wszystkiego spróbować. Tylko w taki sposób nabierze doświadczenia i pozna, co jest dla niego dobre, a co złe.

7.   Kłóćcie się zawsze w jego obecności. Gdy wasze małżeństwo się rozleci, dziecko nie będzie zaszokowane.

8.   Dawajcie mu tyle pieniędzy, ile zechce. Niech nie musi ich zarabiać. Byłoby rzeczą tragiczną, gdyby musiało się tak męczyć, jak wy kiedyś.

9.   Zaspokajajcie wszystkie jego życzenia. Niech odżywia się najlepiej, używa trunków i narkotyków, ma wszystkie wygody. Gdyby odczuwało jakiś brak, nie będzie sobą, stanie się człowiekiem nerwowym, z kompleksami.

10.  Stawajcie zawsze w obronie dziecka. Obojętnie, z kim popadnie w konflikt - policją, nauczycielami czy sąsiadami. Nie wolno dopuścić, by mu ktoś wyrządził krzywdę.


Jeżeli mimo takiej wolności i przywilejów, jeśli mimo tylu dowodów waszej miłości, dziecko wam się uda i nie wyrośnie z niego chuligan, to nie potrzebujecie winić samych siebie. Zrobiliście sami, co tylko się dało, aby je zepsuć. Po prostu dziecko nie zrozumiało waszego poświęcenia.

Policja w Houston, Teksas, USA.